مادر، تو شکوفاتر از بهار، نهالِ تنم را پر از شکوفه کردی و با بارانِ عاطفه های صمیمی، اندوه های قلبم را زدودی و مرهمی از ناز و نوازش بر زخم های زندگی ام نهادی. در «تابستان»های سختی با خنکای عشق و وفای خویش، مددکار مهربان مشکلاتم بودی تا در سایه سارِ آرامش بخش تو، من تمامی دردها و رنج ها را بدرود گویم. با وجود تو، یأس دری به رویم نگشود و زندگی رنگ «پائیز» ناامیدی را ندید. تو در «زمستانِ» مرارت های زندگی، چونان شمع سوختی تا نگذاری رنجش هیچ سختی ستون های تنم را بلرزاند. مادر، ای بهار زندگی، شادترین لبخندها و عمیق ترین سلام های ما، همراه با بهترین درودهای خداوندی، نثار بوستان دل آسمانی ات باد.

Saturday: روز جهانی ساطور

کالسکه : هنگامی که یک اصفهانی یک میوه ی کال
میخورد

واویلا : ویلایی که درش به روی همه باز
است

در قدیم مردم دنیا دلشان درد نداشت!!هیچ کسی دغدغه آنچه که می کرد نداشت!!!چشمه سادگی از لطف زمین می جوشید !!!خودمانیم:زمین این همه نامرد نداشت!!!!!

به سلامتی پسری که 10 سالش بود باباش زد تو گوشش چیزی نگفت 20 سالش بود باباش زد تو گوشش چیزی نگفت 30 سالش بود باباش زد تو گوشش زد زیر گریه باباش گفت چرا گریه می کنی ؟گفت آخه ا ون     وقتا دستات نمی لرزید!!

پشت چراغ قرمز پسرکی با چشمانی معصوم ودستانی کوچک گفت:چسب زخم نمی خواهید:5تا 100 تومان   آهی کشیدم وبا خود گفتم:تمام چسب زخمهایت را هم که بخرم نه زخم های من خوب میشود نه زخم های تو

1. سی دی قفل دار رو بشکن تا قفلش باز شه!   2)سر جلسه امتحان به مراقب بگویید :برو اون طرف تر نمی تونم برگه کناریمو ببینم!       3)توی سینما عینک دودی بزنین     4)روز دامادی دوستتون گل گلایل با رو بان مشکی بخرین     5)وسط تابستان کفش صندل لا جوراب کاموایی بپوشین       6)جزوه های کلاسیتون رو با مداد شمعی بنویسین      7)وقتی بچه ها دارن به ساعت نگاه می کنن وکتاباشون رو به هم می زنن یه سوال دبش که جواب طولانی داره از استاد بپرسین وبعد با لبخند بقیه رو نگاه کنین         

بی تو با شمع علی تا به سحر می سوزد

شمع می میرد و او بار دگر می سوزد

یک نفر مثل درختان سپیدار بلند

در خیالش همه شب بین دو در می سوزد . . .

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن، عقب سر نگران

تو بمان و دگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان و دگران وای به حال دگران

رفته چون مه به مجاقم که نشانم ندهند
هر چه آفاق بجویند کران تا به کران

می روم تا که به صاحب نظری باز رسم
محرم ما نبود دیده کوته نظران

دل چون آینه اهل صفا می شکنند
که ز خود بی*خبرند این ز خدا بی*خبران

دل من دار که در زلف شکن در شکنت
یادگاری است ز سر حلقه شوریده سران

گل این باغ به جز حسرت و داغم نفزود
لاله رویا تو ببخشای به خونین جگران

ره بیدادگران بخت من آموخت ترا
ورنه دانم تو کجا و ره بیدادگران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
کاین بود عاقبت کار جهان گذران

شهریارا غم آوارگی و در به دری
شورها دردلم انگیخته چون نوسفران

کنار آشنایی تو آشیانه میکنم

فضای آشیانه را پر از ترانه میکنم
کسی سوال میکند به خاطر چه زنده ای ؟
و من برای زندگی تو را بهانه میکنم